In plaats van chocola

31 maart 2019

Mijn hoofd en lijf zitten nog vol met Nederlandse stress als ik land op de luchthaven van Marrakech. Ik realiseer me dat ik nog steeds in de gejaagde vierde versnelling van thuis sta, als ik achter de vriendelijke Marokkaanse chauffeur aanloop die ons naar onze bestemming brengt. We laten de drukte van de luchthaven en de stad achter ons als de auto de bergen inrijdt en na een slingerende weg halverwege de berg Toubkal stopt bij onze verblijfplaats voor de komende week. Hier is het aardedonker. Frisse berglucht dringt onze neus binnen en de sterren flonkeren met honderden aan de donkere hemel. Binnen brandt de open haard en laten we ons in de veelkleurige Marokkaanse kussens zakken met een glas gemberthee.

Als ik de volgende morgen wakker word is mijn hoofd nog steeds onrustig. Er zijn zoveel acties te nemen, keuzes te maken, knopen door te hakken en plannen te maken.. ik moet zoveel van mezelf. Gek word ik van mezelf. Ik grijp gewoontegetrouw naar mijn iPhone voor afleiding, maar die geeft geen bereik. Ik kleed me aan en loop het pad af naar de rivier die beneden me stroomt. Daar laat ik me zakken op een grote kei die al heerlijk verwarmd is door de vroege ochtendzon. De vogels fluiten, het water stroomt krachtig onder mijn voeten en ik voel me rustig worden. Ik kijk naar het water dat langs de rotsblokken meandert en besef dat ook het leven zo gaat. Het voelt alsof het stromende water ook de vragen in mijn hoofd meeneemt. Mijn zintuigen scherper worden scherper naarmate mijn hoofd leger raakt. Ik hoor de geluiden van de natuur, voel van de warmte van de zon op mijn lijf en het glas vers citroensap met water dat Said me brengt, smaakt als een flute Moet et Chandon. Ik realiseer me dat ik in Nederland snel oordeel zit over dingen die ik anders, beter had kunnen doen.

Hier voel ik me tevreden en blij. Hier sta ik dichter wie ik ben, wat ik te bieden heb en voel ik waar ik naar verlang. Er is hier geen afleiding. Geen chocola om te troosten, geen hard werken om het "goed te doen", geen winkeltochtjes met vriendinnen die afleiding bieden. Hier is de leegte, die me vervult met kracht.

Dit is de ideale plek om de bezinningsweek te houden die ik samen met Marijn Jansen in oktober ga begeleiden. Dit is de plek die we meer mensen gunnen, de plek waar je dichterbij jezelf komt en vandaar uit krachtiger keuzes maakt in het leven.